© PAKAPRICH | Adventure Travel & Photography

เหตุเกิดที่สนามบิน

December 17, 2017

เรื่องเล่าจากอเมริกาใต้ ตอนที่ 29

 

 

เสียงประกาศภาษาโปรตุเกสดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าเครื่องบินที่จะพาเราไป Rio de Janeiro พร้อมแล้วสำหรับ boarding ผมปลุกฝ้ายที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยอาการสะลึมสะลือ นาฬิกาบอกเวลาตี 3 ผู้คนคราคร่ำเต็มบริเวณประตูทางขึ้นเครื่องของสนามบินเมือง São Luis (เซาหลุยส์) ทางตอนเหนือของประเทศบราซิล

วันแห่งการเดินทางที่แสนยาวนานของเรากำลังจะผ่านพ้นไปแล้วหลังจากนั่งรถทัวร์ออกจากอุทยานแห่งชาติ Lençois Maranhenses ที่ขึ้นชื่อเรื่องทะเลทรายที่มีน้ำขังแห่งเดียวในโลกเมื่อเกือบ 20 ชั่วโมงก่อน

 

ผมฉลองวันเกิดให้กับฝ้ายด้วยการเดินทางอย่างทรหดและพาฝ้ายนอนบนพื้นสนามบินเพื่อรอเวลา check in ตอนเที่ยงคืน และนั่งบนเก้าอี้แข็งๆ ระหว่างรอ boarding ทำให้เราดีใจสุดๆ ที่ได้ยินเสียงประกาศภาษาโปรตุเกสให้เราไปขึ้นเครื่อง

 

ผมและฝ้ายลุกไปต่อแถวเพื่อตรวจ boarding pass ไม่นานฝ้ายที่ยืนอยู่หน้าผมก็เดินผ่าน gate ไปขึ้นรถ shuttle bus ที่จอดรออยู่ แต่ผมยังติดอยู่ที่ขั้นตอนการตรวจ boarding pass เพราะรอ ground staff คุยกันเรื่อง boarding pass ของคนที่อยู่แถวข้างๆ ทำให้เมื่อผมเดินผ่าน gate มาได้ shuttle bus ที่ฝ้ายเข้าไปรอก็ขับออกไปแล้ว

 

ผมไม่ได้ตกใจอะไรเพราะไม่กี่วินาทีถัดก็มีรถ shuttle bus คันใหม่ก็มาจอดรอหน้าอาคาร ผมก้าวขึ้นไปบนรถเป็นคนแรกอย่างไม่รอช้า เวลาผ่านไปพักใหญ่คนก็ยังไม่เต็มรถ และรถก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะออก ในขณะเดียวกันก็เห็นว่ามีหลายคนที่ผ่าน gate มาเลือกที่จะเดินไปขึ้นเครื่องบินแทนที่จะขึ้น shuttle bus

 

ด้วยความขี้เกียจรอผมเลยลงจากรถและเดินตามคนอื่นๆ ไป ไม่ถึง 200 เมตรผมก็มาต่อแถวขึ้นเครื่องบิน ผมยื่น boarding pass ให้ air hostress ตรวจตามปกติ

 

“ที่นั่งตรงไปแล้วอยู่ทางขวาค่ะ” air hostess บอกเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว ผมค่อยๆ เดินไปยังที่นั่งอย่างสบายใจ เพราะว่าจะได้นอนอีก 3 ชั่วโมงกว่าจะไปถึง Rio de Janeiro

 

“ผมเกรงว่าคุณกำลังนั่งที่ผมอยู่นะครับ” ผมบอกชายชาวบราซิลที่นั่งอยู่บนที่นั่งหมายเลขเดียวกับ boarding pass ของผมด้วยความรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก “ที่นี่ยังมีปัญหานั่งไม่ตรงที่นั่งกันอีกหรอเนี่ย!?” ผมคิดในใจ

 

ชายชาวบราซิลทำหน้าตกใจพร้อมกับยื่น boarding pass ของตัวเองให้ air hostess ที่อยู่ใกล้ๆ ดู

 

“แล้วฝ้ายอยู่ไหน?” ผมฉุกคิดขึ้นมาได้เพราะฝ้ายน่าจะมานั่งรอข้างๆ ที่นั่งผมนานแล้ว แต่ที่นั่งข้างๆ ผมกลับมีผู้หญิงชาวบราซิลนั่งอยู่แทน

 

“หรือว่า... ซวยแล้ว!” ผมคิดในใจ “เครื่องบินลำนี้บินไป Rio รึเปล่าครับ!?” ผมรีบถาม air hostess ที่อยู่ใกล้ที่สุด

 

“เปล่าค่ะ ลำนี้บินไป São Paulo” air hostess ตอบพร้อมกับขอ boarding pass ของผมไปตรวจ “คุณขึ้นเครื่องผิดลำแล้วค่ะ”

 

“ซวยแล้ว!” ผมแทบจะวิ่งลงจากเครื่องบินแล้วถาม ground staff ทุกคนที่เจอว่าเครื่องลำไหนบินไป Rio โชคดีหน่อยที่เครื่องบินของผมอยู่ห่างไปไม่ถึง 100 เมตร ผมรีบเดินสุดชีวิตเพื่อไปขึ้นเครื่อง ที่ทางขึ้นเครื่องบินมีรถ shuttle bus จอดอยู่ แต่ไม่มีคนบนรถแล้ว

 

ผมขึ้นเครื่องเป็นคนสุดท้าย รีบเดินไปนั่งข้างๆ ฝ้าย

 

“ไปไหนมา ทำไมนานจัง?” ฝ้ายถามด้วยความสงสัย

 

“ไปขึ้นเครื่องบินลำข้างๆ มาน่ะ” ผมตอบด้วยความภูมิใจ ที่ได้ขึ้นเครื่องบินถึง 2 ลำในเวลาไม่ถึง 10 นาที ถึงแม้ว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นเครื่องบินลำที่ผมไม่ควรจะขึ้นไปก็ตาม

Please reload

  • Black YouTube Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Facebook Icon