© PAKAPRICH | Adventure Travel & Photography

วันอาทิตย์

June 25, 2017

เรื่องเล่าจากอเมริกาใต้ ตอนที่ 8
 

 
หลังจากได้มาเที่ยวเล่น กินไอติมและช็อคโกแลตที่เมือง Bariloche ได้ 2 คืนก็ถึงเวลาบอกลาเมืองนี้ซะแล้ว

รถบัสของเราจะมุ่งหน้าออกจากสถานีไปยัง San Martin de Los Andes ตอนเช้าเวลา 11:30 

เนื่องจากสถานีรถบัสของเมืองนี้อยู่ห่างออกไปจากตัวเมือง 3 กิโลเมตร ถ้าไม่อยากเดินไป เราสามารถเลือกนั่งรถเมล์หรือนั่งแท็กซี่ไปก็ได้

แต่ถ้าจะเลือกนั่งรถเมล์ (ที่ปกติไม่รับเงินสด) จะต้องมีบัตร Sube บัตรเติมเงินที่สามารถใช้ได้ทั้งรถไฟฟ้าใต้ดินและรถเมล์ โดยไม่จำเป็นต้องมีติดตัวกันทุกคน เพราะสามารถบอกคนขับให้คิดเงินกี่คนก็ได้ ขอแค่มีเงินในบัตรเพียงพอ

ลิน เพื่อนใหม่ชาวจีนของเราที่จะเดินทางไปยัง San Rafael ตอน 13:00 ในวันเดียวกัน เธอไม่มีบัตร Sube และไม่อยากเสียเงินราวๆ 170 บาทเพื่อนั่งแท็กซี่ไปคนเดียว เลยคิดว่าจะนั่งรถเมล์ไปด้วยกัน และยอมไปรอเวลาที่สถานีแทน

เรานัดลินที่ห้องกินข้าวในโฮสเทลตอน 10:15 เพราะเรากับโบ๊ทชอบไปรอเวลารถออกมากกว่าที่จะลุกลี้ลุกรนรีบไปให้ทันเวลา

ลินที่ออกมากินข้าวก่อนนั้นยังเก็บของไม่เสร็จ เธอกลับไปที่ห้องและออกมาอีกทีตอน 10:30

ที่เราเผื่อเวลากันเยอะเป็นเพราะเราต้องเอาบัตร Sube ไปเติมเงินก่อนขึ้นรถเมล์ เราเดินออกมาตรงถนนใหญ่ร้านรวงปิดหมด เรายืนอยู่หน้าร้านเติมเงินที่ปิดทำการ รถแท็กซี่ 1 คันมาจอดรออยู่ข้างๆ 

"ไม่ได้แอ้มชั้นหรอก ชั้นจะขึ้นรถเมล์กันย่ะ" เราชำเลืองมองแล้วคิดในใจ

"ลองไปถามร้านในปั๊มมั้ย? เผื่อเค้าจะเติมได้" ลินเสนอ 

เรากับโบ๊ทเดินดุ่มๆ เข้าไปในร้าน พนักงานยืนทำกาแฟอยู่อย่างใจเย็นโดยไม่หันมาสนใจใยดีลูกค้าที่เข้ามาอยู่หน้าเคาน์เตอร์เลย 

ซักพักเธอจึงหันมาให้โอกาสแก่เรา

"Sube Card?" โบ๊ทยื่นบัตรให้เค้าดูก็เป็นที่เข้าใจกัน
พนักงานตอบ "โน" แล้วรัวภาษาสเปนใส่พร้อมทำมือบอกให้ตรงไปแล้วเลี้ยวขวา

ถึงแม้ข้อมูลอาจจะไม่ชัดเจนนักแต่ก็ขอเดินไปดูกันก่อน 

ที่นี่มีร้านเติมเงินเปิดอยู่ร้านนึง (เป็นร้านเดียวที่เปิด) เรารีบเข้าไปเติมเงินในบัตรอีก 40 ARS เพราะในบัตรมีอยู่แล้ว 20 ARS รวมเป็น 60 ARS (ประมาณ 130 บาท) ซึ่งเพียงพอต่อการขึ้นรถเมล์ 3 คนแบบเหลือเฟือ

เมื่อเสร็จภารกิจก็เดินยิ้มหน้าแป้นแล้นไปยืนรอที่ป้ายรถเมล์ จากที่ฝนตกปรอยๆ ตอนแรกก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ 

ถนนใหญ่ที่เคยมีผู้คนยืนรอรถกันอย่างคร่าคร่ำ มีรถวิ่งตลอดอย่างไม่ขาดสาย ภาพที่เคยเห็นเย็นเมื่อวานวันนี้มันแตกต่างออกไป ถนนโล่งราวกับเมืองซอมบี้ มีเพียงผู้คนแค่ 2-3 คนยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม 

เราเริ่มกระวนกระวายใจเมื่อยืนรอไป 15 นาทีแล้วไม่เห็นวี่แววรถซักคัน เหตุการณ์แบบนี้มันคล้ายๆ ว่าจะเกิดขึ้นมาแล้ว มันคุ้นจนทำให้หมดหวัง

"เดี๋ยวก็มา" ลินกับโบ๊ทออกความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน
"ไม่มาหรอก เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์!" 

เราเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วแต่แค่วันนั้นเราไม่ต้องเดินทาง อาจจะแค่หาของกินลำบากหน่อยเท่านั้นเอง 

ปกติวันอาทิตย์ที่อาร์เจนตินาเป็นวันครอบครัว ร้านรวงปิดทำการ ถนนโล่งไปหมด จะมีน้อยร้านที่ยังเปิดอยู่ให้พอรู้สึกว่าเมืองนั้นไม่ได้ร้างมากนัก

เราบอกโบ๊ทว่าเราจะหาแท็กซี่รอเลย เพราะถ้าให้รอรถเมล์นานกว่านี้แล้วไม่มา กว่าจะไปหาแท็กซี่อีกคงจะไม่ทันการ

เมื่อกี้ที่มัวแต่สนใจเรื่องเติมเงินบัตร Sube แท็กซี่ก็โผล่มาให้เห็น 2-3 คัน แต่ตอนนี้หายไปหมดแล้ว 

ตอนนี้ทุกคนตัดใจเดินไปหาแท็กซี่ด้วยกันที่ 3 แยก มีรถแท็กซี่วิ่งมาพอดีทำให้เราเดินทางไปถึงสถานีรถบัสทันเวลา 

จริงๆ ก็น่าจะเอะใจตั้งแต่หาร้านเติมเงินแล้วนะ สุดท้ายเลยเหลือเงินจมอยู่ในบัตร Sube ซะเยอะเลย 

Please reload

  • Black YouTube Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Facebook Icon