© PAKAPRICH | Adventure Travel & Photography

ภูเขาลูกสุดท้าย

November 12, 2017

เรื่องเล่าจากอเมริกาใต้ ตอนที่ 26

 

 
“เค้าจะไม่ปีนเขาอีกแล้วนะ” ฝ้ายบอกผมหลังจากเราปีนขึ้นไปยังจุดสูงสุดของชีวิตบนยอดเขา Huayna Potosí ที่ความสูง 6,088 เมตรในประเทศโบลิเวีย

เมื่อเรามาถึง Huaraz เมืองหลวงของการปีนเขาในประเทศเปรูผมจึงมองหาเส้นทางเทรคยอดนิยมที่ไม่ต้องปีนเขาอย่างเส้นทาง Santa Cruz Trek หรือ Huayhaush Trek

“แนะนำเส้นทางที่วิวสวยๆ ให้หน่อยได้มั้ยครับ?” ผมถามบริษัททัวร์แห่งหนึ่งเพราะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปเส้นทางไหนดี

“ได้สิ เข้ามาก่อน” ดาริโอ ไกด์ภูเขาและเจ้าของบริษัททัวร์แห่งหนึ่งต้อนรับเราอย่างเป็นมิตร “ว่าแต่อยากไปแบบไหนล่ะ? เห็นวิวสวยเดินง่าย หรือ เห็นวิวสวยแต่เดินยากหน่อย”

“เห็นวิวสวยเดินง่ายค่ะ!” ฝ้ายรีบตอบเพราะคงกลัวผมจะเลือกทางยากๆ

“งั้นต้องที่นี่เลย Nevado Pisco! ไม่มียอดเขาไหนสวยเท่าที่นี่แล้ว!”

“แล้ว Santa Cruz กับ Huayhuash ล่ะครับ?” ผมถามเพราะประหลาดใจที่ไม่มี 2 เส้นทางที่เราตั้งใจจะมาเป็นตัวเลือก แถมเส้นทางที่ดาริโอบอกเป็นการปีนภูเขาหิมะซึ่งฝ้ายบอกแล้วว่าจะไม่ปีนอีก

“อย่าเอา 2 เส้นทางนั้นมาเทียบเลย วิวระหว่างเทรคในหุบเขามันเทียบกับวิวจากยอดเขาไม่ได้หรอก เอารูปไปดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้”

ดาริโอเปิดรูปให้ดูทีละรูป ตั้งแต่วิวการเดินทางไป base camp จนถึงภาพวิวจากยอดเขา เส้นทางสวยมากกว่า Santa Cruz หรือ Huayhaush เป็นไหนๆ แต่ติดที่ว่ามันคือการปีนเขา

“ไปที่นี่แหละ!” ฝ้ายรีบตอบหลังจากดูรูปจาก Nevado Pisco จนครบ

“ไหนบอกจะไม่ปีนแล้วไง!?” ผมถามด้วยความสงสัย

“ก็... ให้ที่นี่เป็นที่สุดท้ายละกันเนอะ ไป Nevado Pisco ใช้เวลาแค่ 3 วันเอง ถ้าไป Santa Cruz ก็ต้อง 4 วัน ถ้าไป Huayhuash ก็เดินตั้ง 8 วัน ไปอันนี้แหละรีบๆ เหนื่อย จะได้ไม่ต้องเหนื่อยนาน ดีมั้ย?

แล้ว 2 วันถัดมาเราก็มายืนหอบอยู่บนยอดเขา Nevado Pisco ที่ความสูง 5,752 เมตร หลังจากใช้เวลาปีนมาเกือบ 9 ชั่วโมง

ภูเขาหิมะรายล้อม 360 องศา ที่นี่คือภูเขาที่สวยที่สุดเท่าที่เราเคยเห็น! ผมหมดแรงนั่งทรุดอยู่บนยอดเขา ในขณะที่ฝ้ายร้องโวยวายเดินไปมาบนยอดเขาด้วยความตื่นเต้น

“สวยจนน้ำตาไหลเลย!” ฝ้ายบอกผมขณะที่ผมกำลังพยายามหายใจให้ทัน

ผมพยายามบันทึกทุกความรู้สึกไว้ในความทรงจำ เพราะสถานที่แสนพิเศษแห่งนี้นั้นสวยงามขึ้นหลายเท่าเมื่อมีคนรู้ใจเดินเคียงข้าง (จริงๆ คือเดินนำหน้า)

น่าเสียดายที่เรามีเวลาอยู่บนยอดเขาไม่นาน เพราะเรายังเหลืออีกครึ่งทางให้เดินกลับ

หลายชั่วโมงถัดมาหลังจากมาถึง base camp ฝ้ายบอกกับผมเบาๆ ว่า

“ไม่ปีนอีกแล้วนะ...”

ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของผู้หญิงคนนี้ได้มากขนาดไหน แต่ผมก็มั่นใจว่าไม่ว่าการเดินทางในชีวิตจะหนักหนาขนาดไหน เธอจะอยู่ข้าง (หรือนำหน้า) ผมเสมอ

ป.ล. เราเพิ่งมารู้ทีหลังว่าปกติ Nevado Pisco ใช้เวลาปีน 4 วัน แต่ดาริโอเห็นว่าเราเคยปีนเขากันมาแล้วเลยตัดวันออกให้วันนึง...

Please reload

  • Black YouTube Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Facebook Icon