© PAKAPRICH | Adventure Travel & Photography

ชีวิตขาลง

August 13, 2017

เรื่องเล่าจากอเมริกาใต้ ตอนที่ 14
 

 
-3-

 

"เปิดประตูรถ! เราจะลง! (¡Quieremos bajar!)" เสียงผู้โดยสารบนรถทัวร์สาย Tupiza - La Paz ดังสนั่นทั่วคันรถจนผมสะดุ้งตื่น

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วมีแต่เพียงแสงจันทร์ใกล้คืนเดือนเพ็ญที่ส่องสว่างกระจ่างฟ้าทำให้เห็นสภาพถนนลูกรังที่รถคันใหญ่จอดอยู่กลางทางได้อย่างชัดเจน

สิ่งผิดปกติที่ทำให้ผมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องนอกจากระดับความสูงกว่า 3,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลก็คือเหวลึกประมาณ 20 เมตรที่อยู่ข้างทางและตัวรถที่เอียงกระเท่เร่เหมือพร้อมจะคว่ำได้ตลอดเวลา

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่น รถสั่นสะเทือนแต่ไม่เคลื่อนที่ ฝุ่นดินจากถนนลอยคละคลุ้งบังแสงจันทร์จนมืด กลิ่นยางที่บดถนนจนไหม้ฉุนลอยแตะจมูก

"เปิดประตูรถ! ให้เราลงเดี๋ยวนี้!" เสียงผู้โดยสารคนเดิมร้องบอกคนขับพร้อมทุบประตูรถอีกครั้ง ที่ต่างออกไปจากครั้งแรกคือตอนนี้คือผู้โดยสารคนอื่นพร้อมใจมายืนออกันหน้าประตูรถ

แต่ประตูยังปิดสนิท

 

 


-2-

 

Tupiza คือเมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ของประเทศ Bolivia ที่มีนักท่องเที่ยวน้อยจนนับจำนวนได้ หลายคนมาที่นี่เพื่อขี่ม้าและปั่นจักรยานชมความสวยงามของทิวทัศน์และหุบเขาที่มีอยู่รายล้อมรอบตัวเมือง

แต่เหตุผลเดียวที่ผมมาที่นี่คือการพักรักษาหวัดและอาการแพ้ความสูงจากการไปทัวร์ทะเลเกลือ Salar de Uyuni ซึ่งบางที่มีความสูงเกือบ 5,000 เมตร และ Tupiza ก็คือเมืองเดียวที่เหมาะกับการพักพิงเพราะมีสูงต่ำกว่า 3,000 เมตร และใช้เวลาเดินทางไม่เกิน 6 ชั่วโมงหลังจากจบทัวร์ที่เมือง Uyuni

 


-1-

 

รถทัวร์จอดสนิทใต้แสงจันทร์ นาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ผมตื่นขึ้นกลังจากหลับสนิทเกือบตลอด 6 ชั่วโมงตั้งแต่เดินทางออกมาจาก Uyuni รู้สึกสดชื่นหายใจได้เต็มปอดเป็นครั้งแรกหลังจากขึ้นที่สูงไปเกือบ 5,000 เมตร

แต่ที่นี่ไม่ใช่ Tupiza!

แผนที่ GPS ในมือถือบอกว่าสถานีรถทัวร์ที่เราควรจะลงอยู่ห่างออกไปมากกว่า 4 กิโลเมตร

"Aqui? (ที่นี่หรอ?)" ผมถามคนขับรถด้วยความสงสัย

"Si (ใช่แล้ว)" คนขับรถตอบพร้อมชี้นิ้วไปทางถนนที่มืดมิด

อากาศเย็นแต่ไม่ถึงกับหนาว เราเดินในไปในความมืดอย่างมึนงงและสงสัย แต่ไม่นานก็ได้คำตอบ

ห่างไปไม่ไกลมีชาวบ้านเกือบ 100 คนนั่งประท้วงขวางถนนหลักที่เป็นทางเข้าออกเมือง Tupiza รถทัวร์หลายสิบคันถูกทิ้งร้างอยู่หลังแนวประท้วงเพราะไม่สามารถออกจากเมืองได้

เราเดินไปตามถนนร้างหลังเขตประท้วง บ้านทุกหลังปิดสนิท ถนนไร้ผู้คน

"จะประท้วงกันอีกนานมั้ย? แล้วเราจะออกจากเมืองนี้ได้ยังไง?" ผมถามตัวเอง แต่แน่นอนว่าไม่มีคำตอบ

 


-4-

 

ฝุ่นดินกระจาย เสียงเครื่องยนต์ยังคงคำราม เช่นเดียวกับเสียงของคนบนรถที่ตะโกนดังขึ้น พร้อมเสียงทุบรถ

"ให้เราลงจากรถเดี๋ยวนี้!"

ถ้าไม่ใช่เพราะการประท้วงปิดถนนเราคงไม่ต้องมาอยู่ข้างเหวบนถนนลูกรังตรงนี้

ผมใช้มือเกาะเบาะนั่งตัวเกร็ง คิดในใจว่าถ้ารถตกเหวคงไม่ถึงกับตาย แต่ก็คงเจ็บหนัก สายตาสอดส่องหาทางออกและของแข็งเผื่อจำเป็นต้องใช้ทุบกระจกเพื่อหาทางออก และบอกให้ฝ้ายรีบเก็บกระเป๋าพร้อมรับเหตุฉุกเฉิน

ปัง! เสียงประตูรถถูกเปิดออกอย่างแรง คนกรูกันออกจากรถอย่างรีบเร่ง ผมกับฝ้ายก็เช่นกัน

หลังจากคนลงจนหมดรถทัวร์ก็พยายามเร่งเครื่อง หลังจากความพยายามเกือบครึ่งชั่วโมงรถหลุดจากหล่มทรายทะยานไปตามทาง

ผู้โดยสารทุกคนรีบวิ่งตามรถ แต่ที่ความสูงเกือบ 4,000 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลทำให้เราเคลื่อนที่ได้ไม่เร็วนัก

ผมกับฝ้ายกลับมานั่งบนเบาะตัวเดิมด้วยความเหนื่อยหอบ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

การเดินทางครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดีจนถึงปลายทาง La Paz แต่ในประเทศที่การประท้วงปิดถนนเป็นเรื่องธรรมดา เราคงต้องคอยลุ้นให้การเดินทางครั้งหน้าปลอดภัย

Please reload

  • Black YouTube Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Facebook Icon