© PAKAPRICH | Adventure Travel & Photography

หมาจรจัด

July 2, 2017

เรื่องเล่าจากอเมริกาใต้ ตอนที่ 9

 

 
สิ่งหนึ่งที่พบเจอบ่อยทั่วอเมริกาใต้คือ หมาจรจัด ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนตั้งแต่ในเมืองใหญ่หรือเมืองเล็กใกล้อุทยานแห่งชาติ หมาจรจัดตัวใหญ่ ขนฟู มักมีมาให้เห็นอยู่เสมอ บางทีก็เดินอยู่ตัวเดียว บางทีก็อยู่กันเป็นฝูง เล่นกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง 

เวลาเดินไปเจอหมาจรจัดทีไรเรามักเผลอใจไปสบตาพวกมัน หลายครั้งก็เข้าไปเล่นด้วย คุยด้วย ถือเป็นการฝึกภาษาสเปนไป ในใจก็แอบคิดอยากจะจับจองน้องหมาพวกนี้ด้วยการสวมปลอกคอให้แล้วพาบินกลับไทยไปกินอยู่ด้วยกันซะเลย แต่รู้อยู่แก่ใจว่าทำไม่ได้เพราะมันคงเป็นเพียงความสัมพันธ์ระยะสั้นที่เราต่างต้องแยกย้ายและเดินจากไป

ณ เมือง San Martin de Los Andes ประเทศอาร์เจนตินา หมาขนฟูสีเหลืองไข่ไก่พันธุ์ Golden Retriever หน้าตาสะอาดสะอ้านกำลังวิ่งมุ่งหน้ามาทางเราอย่างรวดเร็ว 

"โอ๊ยยย โบ๊ทดูมันสิ ทำไมน่ารักอย่างนี้! นี่หมาจรจัดจริงๆ หรอ?"
"นั่นสิ แล้วมันวิ่งมาหาเราหรอ?"
"ไม่ใช่หรอก"

เราต่างให้ความสนใจและเรียกมันจนมันคงลืมไปว่ามันวิ่งหนีหรือวิ่งไล่อะไรอยู่

หมาน้อยเปลี่ยนความสนใจมาที่เราทันที มันหันมาคลอเคลีย ออดอ้อน และเป็นมิตรจนทำให้ใจสั่น

เนื่องจากมิชชั่นวันนี้คือการเดินไปสถานีรถบัสเพื่อซื้อตั๋วเดินทางไปเมือง Pucon เราเลยตั้งชื่อนี้ให้มัน

ปูคอนเดินตามเรามาตลอดทางจากจุดที่พบกันและไม่เคยทิ้งระยะห่างไปไหนไกล ทุกครั้งที่เราเรียกปูคอน มันก็จะวิ่งตามเรามาเสมอ ปูคอนเป็นเด็กดี เชื่อฟัง และขี้อ้อนมาก เพียงแค่ 20 นาทีที่อยู่ด้วยกันเรารู้สึกถึงความผูกพันธ์ระหว่างเรากับปูคอน 

จนเราเดินมาถึงสถานีรถบัสที่หมาเข้าไปไม่ได้ เราหันไปบอกปูคอนให้รอก่อนด้วยการทำสัญลักษณ์มือที่คาดว่าเป็นที่ใช้กันอย่างสากลในการสื่อสารกับน้องหมา ปูคอนหน้าตาละห้อยเศร้าสร้อยเหมือนรู้ว่าต้องจากลา 

เราตัดใจเดินไปทำธุระให้เสร็จๆ ใจนึงก็ไม่รู้ว่าปูคอนจะยังอยู่ที่หน้าประตูมั้ย แต่ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าซื้อตั๋วเสร็จเราคงจะไม่ได้เจอมันอีกเพราะมันคงเป็นแค่น้องหมาจรจัดที่ไม่เข้าใจสิ่งที่เราสื่อสาร

เราซื้อตั๋วเสร็จแล้วรีบวิ่งออกไปหน้าประตู ปูคอนยังยืนแลบลิ้นสะบัดหางรออยู่!

เราให้โบ๊ทเฝ้าปูคอนไว้แล้วรีบวิ่งกลับเข้ามาในสถานีรถบัสเพื่อมาซื้อขนมให้น้อง แต่พอออกมากลับต้องเสียใจที่ให้ขนมปูคอนไม่ได้

"หมากินช็อคโกแลตไม่ได้" โบ๊ทผู้ที่มีประสบการณ์เลี้ยงหมามาก่อนบอกเสียงแข็ง

เราเพิ่งรู้ก็วันนี้และคงจำจนขึ้นใจ จริงๆ แล้วเราก็ไม่ได้อยากซื้อขนมที่มีส่วนผสมของช็อคโกแลตมาหรอก แต่เราแค่ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรเพราะในร้านมีแต่กลุ่มขนมพวกนี้

คงจะมีแต่เราที่เสียใจที่ไม่ได้ให้ขนมปูคอน เพราะดูแล้วปูคอนก็ไม่ได้สะทกสะท้านหรือเสียใจที่ไม่ได้กินเลยซักนิด ปูคอนยังคงเดินตามเราไปเรื่อยๆ และทำให้เรายิ้มได้อยู่เสมอ 

แต่แล้วเมื่อปูคอนเจอรถสีแดงคันนึงที่มีผู้ชายอยู่ในรถเปิดประตูจอดอยู่ข้างทาง ปูคอนรีบวิ่งเข้าไปที่ประตู

"เอาแล้วๆ ตายล่ะหว่า ถ้าเกิดปูคอนวิ่งเข้าไปเห่าเค้า เค้าจะคิดว่าชั้นเป็นเจ้าของที่จัดการหมาตัวเองไม่ได้รึป่าวเนี่ย? ทำยังไงดี?!" เราคิดตระหนกชั่ววินาทีที่เห็นเหตุการณ์ 

เมื่อเดินตามทางมาเรื่อยๆ ภาพปูคอนกำลังเห่าผู้ชายคนนั้นกลับเป็นเพียงจินตนาการ เพราะตอนนี้ปูคอนได้กระโดดเข้าไปนั่งในรถอย่างเชื่อฟังเรียบร้อยแล้ว ผู้ชายคนนั้นท่าทางดีใจเหมือนกำลังรอให้ปูคอนกลับมา มันเป็นเหตุการณ์สั้นๆ ง่ายๆ ที่ได้ใจความ

ผู้ชายคนนั้นส่งยิ้มมาและโบกมือร่ำลาแทนปูคอนก่อนจะปิดประตูรถและขับรถจากไป ทิ้งไว้เพียงหัวใจที่แตกสลายของเราอยู่กลางทางเพราะคิดไว้แล้วว่าเย็นนี้จะพาปูคอนกลับไปเล่นที่โฮสเทลแล้วหาอะไรให้กิน

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมหมาจรจัดตัวนี้ทั้งฉลาด ขี้อ้อน และสะอาดจัง

Please reload

  • Black YouTube Icon
  • Black Instagram Icon
  • Black Facebook Icon